... بشر همیشه تشنه عدالت بوده و همواره از تبعیض رنج برده است . تحقق عدل در جامعه و استقرار جامعه ای براساس عدالت , از دیرباز به عنوان یکی از بزرگترین آرزوهای متفکرین مطرح بوده است . در اهمیت این موضوع همین بس که بسیاری از اندیشمندان , جایگاه عدالت را حتی از جایگاه آزادی نیز برتر و والاتر دانسته اند. زیرا آزادی بدون عدالت هیچگاه معنی نخواهد یافت و در واقع آنچه موجب بقا و دوام آزادی می تواند باشد همانا عدالت است که حدود و ثغور را مشخص و معین می کند و راه را بر تجاوز و تعدی , و سلب آزادی دیگران مسدود می نماید.
در تعریف واژه عدالت مفاهیمی همچون اعتدال , مساوات , قسط , انصاف , دادگری , حق , راستی و ...

ذکر شده است . هر چند که این مفهوم بزرگ نیازی به تعریف و توصیف ندارد و در اذهان عموم همواره جایگاهی متعالی و تعریفی روشن و شایسته را دارا می باشد. لغت عدل و مشتقات آن در قرآن کریم بارها مورد استفاده قرار گرفته است . در این میان لغت عدل به تنهایی در سه سوره قرآن کریم و سیزده آیه این کتاب انسان ساز ذکر شده است . خداوند متعال در آیه 90 سوره مبارکه نحل می فرماید : « ان الله یامر بالعدل و الاحسان »
یعنی : « به درستی که خداوند امر می کند به عدالت رفتار کردن و احسان به همنوعان . »
گویند روزی در مجلس « ابن عباس » در خصوص ظلم و مفاسد بی عدالتی سخن گفته می شد. کعب گفت : در قرآن آیه ای ندیده ام که ستم سبب ویرانی مملکتی شود. ابن عباس فرمود : « فتلک بیوتهم خاویه بما ظلموا. »
یعنی : « این است منازل و قصور گذشتگان که به دلیل ستم کردن به این روزگار افتاده و ویران شده است . »
پیامبر عظیم الشان اسلام حضرت محمدبن عبدالله (ص ) در گفتار و رفتار خویش برای عدل جایگاه رفیع و مرتبه ویژه ای قائل بودند. چنانکه آن حضرت اعتقاد داشتند که « ملک با کفر باقی می ماند اما با ستمگری هرگز دوام نخواهدداشت . »
« الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم »
و باز از رسول گرامی اسلام (ص ) نقل شده است که فرمودند :
« با لعدل قامت السموات و الارض »
« یعنی : به دلیل عدل است که آسمانها و زمین , قائم و در مسیر خویش در حرکتند. »
و همچنین قطب راوندوی در « لب اللباب » از آن حضرت روایت کرده است که فرموده اند :
« عدل ساعه خیر من عباده ستین سنه »
یعنی : « دادگستری در یک ساعت بهتر از عبادت شصت سال می باشد.

خدمت به خلق

همه روز روزه بودن،‌ همه شب نماز کردن

همه ساله حج نمودن، سفر حجاز کردن

ز مدینه تا به کعبه، سر و پا برهنه رفتن

دو لب از برای لبیک، به وظیفه باز کردن

به مساجد و معابر، همه اعتکاف جستن

ز ملاهی و مناهی همه احتراز کردن

شب جمعه‌ها نخفتن،‌ به خدای راز گفتن

ز وجود بی نیازش، طلب نیاز کردن

به خدا که هیچ کس را، ثمر آنقدر نباشد

که به روی ناامیدی در بسته باز کردن

شیخ بهایی